– Sanne van Heumen

Ik blijf het magisch vinden hoe via de ingang van onze lichaamssensaties nieuwe connecties kunnen ontstaan. Nieuwe beelden. Nieuwe gevoelens, emoties en opties. Ik ervaarde het laatst weer tijdens één van de begeleide meditaties van Marianne Bentzen.


Arriveren

We starten met het rustig aankomen, in je lijf, in het moment. Voelen welke plekken om aandacht vragen. Wat wil een bepaald lichaamsdeel? Zacht vastgehouden worden? Of liever worden wakker geklopt, of wil het bewegen? Ook activeren we ons parasympatische systeem via zachte rek en strek bewegingen en gapen. De eerste paar keren dat ik meedeed moest ik hier erg aan wennen. Rechtstreeks in de camera uitgebreid zitten gapen, op commando. Mijn hoofd vond er van alles van. Inmiddels is mijn lijf zo bekend met de opzet, dat ik spontaan begin te gapen bij de eerste rek- en strekbewegingen.
Mijn lijf weet de weg. Daarna keren we naar binnen en begeleidt Marianne vaak aan de hand van een thema de meditatie.


Een steunende ingeving
Nog steeds verwondert het me wat ik in die ontdekkingsreis naar binnen tegenkom. Laatst kwam er spontaan een beeld bij me naar boven bij het in het bewustzijn houden van zowel een uitdaging -een punt van zorg- als een hulpbron. Ik ontdekte dat mijn uitdaging prima kon rusten in mijn hulpbron. Als een knikker die in een schaal ligt. Door uitdaging en hulpbron naast elkaar te ervaren merkte ik dat de hulpbron groot genoeg was om de uitdaging te kunnen dragen. Een diepe zucht volgde. Vervolgens kwam de uitnodiging om te voelen hoe de aarde, de zwaartekracht je ondersteunt. Ik realiseerde me dat ik, na mijn zucht en met het beeld van de knikker in de schaal, de zwaartekracht veel meer als steun kon gebruiken, erin kon rusten. Mijn gewicht kon afgeven aan de stoel waarop ik zat. Mijn lijf voelde aangenaam zwaar. Het beeld van de knikker en de schaal breidde zich uit. Met nog een schaal eronder, die van de aarde. Dan zegt Marianne de woorden “being held by the earth” en ik voel, ja, dat is het precies. Wat een steunend gevoel.
Dit raakte me. Bij de opleiding tot Somatic Experiencing Practitioner werd mij een paar jaar geleden duidelijk hoe sterk ik kan worstelen met het afgeven van mijn gewicht aan de zwaartekracht. Mijn lijf kende de patronen van vasthouden en contractie beter dat die van loslaten en steun vinden. En nu vindt mijn lijf dus toch een nieuwe manier.


Gewicht toelaten

Het beeld van de knikker met de twee ondersteunende schalen laat me niet los. Ik voel dat het breder toepasbaar is dan alleen mijn lijf dat gewicht af mag en kan geven. Wanneer ik nieuwe dingen onderneem, bijvoorbeeld een nieuwe training schrijf, is er altijd de primaire impuls om niet te veel gewicht te mogen hebben. Te aarzelen of ik wel de aangewezen persoon ben om dit neer te zetten.
In de afronding van de meditatie komt de vraag in me op hoe het zou zijn als ik mezelf ook daarin meer kan toestaan om mijn gewicht écht in de schaal te leggen.